Πάει και αυτό. Για τρεις μερες χορτάσαμε μουσικές, κιθαριστικές και μή. Και χάσαμε άλλες τόσες, γιατί με πάνω από 100 ονόματα σε 5 σκηνές, θέλεις τουλάχιστον δύο κλώνους ακόμα και κανά ζευγάρι άφθαρτα ποδαράκια για να την βγάλεις καθαρή. Τι ξεχωρίσαμε (θετικά και αρνητικά); Ας αρχίσουμε με τους My Bloody Valentine που βγήκαν με διάθεση να μην πάρουν αιχμαλώτους, τα πάντα όλα στο μάξιμουμ και στο όριο του πόνου και με τις ωστικές ωθήσεις να μας παίρνουν παραμάσχαλα και σβάρνα. Neil Young. Τα λόγια είναι περιττά, αποτελούσε απωθημένο των διοργανωτών, την ωρα που βγήκε οι λοιπές σκηνές κάναν διάλειμμα και μάζεψε κόσμο και κοσμάκη που αν κρίνουμε απο τις ηλικίες ήρθε μόνο για αυτόν. Δίκαια. Dan Deacon Ensemble, δέκα και βάλε άτομα επί σκηνής, ντυμένα ομοιόμορφα με λευκές φόρμες και μια εντελώς interactive performance, χάσιμο μυαλών. Bat for Lashes με την Νατάσα ξωτικό και μάγισσα μαζί (θεά!), αδικήθηκε από το timeschedule. Η ώρα του βρυκόλακα της ταιριάζει καλίτερα. A Certain Ratio. Συγκίνηση και Dark White Funk at its best. Η σκηνή του Pitchfork γνώρισε πενιές με Bowerbirds, Shearwater, The Pains Being Pure At Heart (να πάτε να τους δείτε στην Αθήνα. Πολύ καλό live), Plants & Animals, Mae Shi.Οι Horrors μπόλικη ποζεριά και ελάχιστη ηχητική ουσία επι σκηνής με κακό ήχο, υπερεκτιμημένοι κατα την άποψη μου. Ο Jarvis, ο γνωστός περφόρμερ επι σκηνής, αλλά μην περιμένετε να ακούσετε κάτι από Pulp. Nada. Οι Simian Mobile Disco παίζαν το γύρω γύρω όλοι από ένα πύργο με μηχανήματα και καλώδια. Τώρα το τι έβγαινε ζωντανά και τι μή από εκεί δεν ξέρω αλλά καλά ήταν και χορέψαμε δεόντως. Στους Sonic Youth είχα πέσει στα ανάσκελα στα γρασίδια, στα πρόθυρα κατάρευσης, οπότε με απασχολούσε κυρίως η επιβίωση. Και όλα τελειώσαν τα ξημερώματα Κυριακής με τους Zombie Zombie να διδάσκουν πως να παίξεις ΖΩΝΤΑΝΑ και ΦΕΥΓΑΤΑ ηλεκτρονική μουσική και να δίνουν το τελειωτικό χτύπημα στα καημένα ποδαράκια μας. Και του χρόνου γεροί να είμαστε πάλι εκεί!


Apostolos | 04 Jun 09 : 05.00